Η εξαφάνιση συνδέεται στενά με τις αναπαραγωγικές ικανότητες μέσω της δυναμικής πληθυσμών και της εξελικτικής βιολογίας:
1. Žιωσιμότητα πληθυσμού: Η μειωμένη αναπαραγωγική επιτυχία χαμηλώνει τους ρυθμούς αύξησης πληθυσμού. Αν οι γεννήσεις πέφτουν κάτω από τους θανάτους, οι πληθυσμοί κλίνουν προς εξαφάνιση. Η χαμηλή αναπαραγωγή μειώνει τη γενετική ποικιλότητα, αυξώντας την ευαλωτότητα σε ασθένειες και περιβαλλοντικές αλλαγές. Τα Allee effects μπορούν να επιταχύνουν την πτώση σε χαμηλές πυκνότητες.
2. Κατακερματισμός βιότοπου: Η απομόνωση διαταράσσει την αναπαραγωγή και την εύρεση συζυγού, αυξίζοντας τον κίνδυνο τοπικής εξαφάνισης.
3. Απώλεια εξειδικευμένων χαρακτηριστικών: Αλλαγές στις αναπαραγωγικές δομές ή τις συμπεριφορές ζευγάρισης μπορούν να εμποδίσουν την αναπαραγωγή.
4. Υπερεκμετάλλευση: Μη βιώσιμη κυνηγετική και αλιεία κατά την αναπαραγωγική περίοδο διαταράσσουν τη δυναμική πληθυσμών.
5. Υβριδισμός: Αναπαραγωγή με εισβάλλοντα είδη μπορεί να αραιώσει την γενετική διακριτικότητα.
6. Ασθένειες και παράσιτα: Οι λοίμωξεις μπορεί να μειώσουν τη γονιμότητα και την αναπαραγωγική παραγωγή.
7. Κλιματική αλλαγή: Οι μεταβαλλόμενες συνθήκες μπορούν να διαταράξουν τον χρόνο αναπαραγωγής και την καταλληλότητα βιότοπου.
Οι προσπάθειες διατήρησης συχνά εστιάζουν στη διατήρηση βιότοπων που υποστηρίζουν την αναπαραγωγή και την αντιμετώπιση απειλών για αναπαραγόμενα άτομα.