Ο Ξενοφών, αρχαίος Έλληνας ιστορικός και στρατηγός, συζήτησε τα ιδανικά χαρακτηριστικά άλογου στο traité του «Περί Ιππικής». Σчиτούσε τα εξής μέρη πιο σημαντικά:
- Κεφάλι και λαιμός: Ανάλογα με το μέγεθος, με πλατύ μέτωπο και ισχυρό λαιμό που συνδέεται ομαλά στους ώμους.
- Μάτια: Μεγάλα, φωτεινά, και εκφραστικά, δείχνοντας vigilance και νοημοσύνη.
- Ρίνες: Πλατείες και ανοιχτές για εύκολη αναπνοή κατά την άσκηση.
- Στόμα και χείλη: Υγιές στόμα με στεγνό, ισοστάθμο γνάθο και απαλά χείλη.
- Στήθος και ώμοι: Πλατύ, βαθύ στήθος για πνευμονική χωρητικότητα· καλά κλιμακωμένοι, δυνατοί ώμοι για ελεύθερη κίνηση.
- Πλάτη και νώτια: Ευθύ, ισχυρό, μυϊκό πλάτι με καλά υποστηριζόμενα νώτια.
- Πόδια και πόδια: Μακρά, ευθύ, καλά ανάλογα πόδια με ισχυρά αρθρώσεις και τένοντες· καλά διαμορφωμένα πόδια με ισχυρά όνυχα.
- Διαπλασία: Πραότητα, εκπαιδευσιμότητα, και ανδρεία διάθεση.
Οι παρατηρήσεις του Ξενοφώντα έχουν επηρεάσει τις ιππικές πρακτικές για αιώνες και παραμένουν relevant για την αξιολόγηση αλόγων σήμερα.