Αν και ανησυχητικό να σκεφτεί κανείς, οι κογιότες γενικά δεν τρώνε τα δικά τους απογόνους. Οι κογιότες είναι γνωστοί για ισχυρούς γονεϊκούς εντελέκτες, προστατεύοντας και φροντίζοντας έντονα τα κουράκια τους ενώ τους διδάσκουν δεξιότητες επιβίωσης. Συνήθως έχουν αφθονή τροφική απόδοση, καθιστώντας την ανθρωποφαγία περιττή, και ζουν σε οικογενειακές ομάδες που λένε στέλεχη που συνεργάζονται για την ανύψωση των νέων.
Σπάνιες εξαιρέσεις μπορεί να συμβούν. Σε ακραίες περιπτώσεις λιμοκτονίας, ένας κογιότας μπορεί να诉诸 φαγητό τα κουράκια του αν δεν υπάρχει άλλο φαγητό διαθέσιμο, αν και αυτό είναι εξαιρετικά σπάνιο. Αν ένα κουράκι είναι σοβαρά τραματισμένο ή άρρωστο, μια μητέρα μπορεί να το εγκαταλείψει ή ακόμα να το σκοτώσει ως στρατηγική επιβίωσης για να προστατέψει την υπόλοιπη στέλεχος, αν και όχι απαραίτητα για να το φάει.
Συνολικά, η ανθρωποφαγία κογιότων είναι εξαιρετικά σπάνια και συμβαίνει συνήθως μόνο υπό βιαίες συνθήκες.