Οι άνθρωποι είναι μεταξύ των σπάνιων ειδών που αφιερώνουν εξαιρετικό χρόνο και ενέργεια στην ανατροφή των νέων τους. Σε αντίθεση με πολλά ζώα που παράγουν μεγάλους αριθμούς نسلιάς με ελάχιστη γονική επένδυση, οι άνθρωποι έχουν τυπικά λιγότερα παιδιά και φροντίζουν για αυτά протяσμένον εξαιρετικά μεγάλη περίοδο—συχνά καλά στην εφηβεία και иногда πέρα από αυτή.
Αυτή η εκτεταμένη περίοδος εξάρτησης επιτρέπει στα παιδιά να αναπτύξουν πολύπλοκες γνωστικές ικανότητες, να μάθουν κοινωνικές κανόνες και να αποκτήσουν τις δεξιότητες που απαιτούνται για να επιβιώσουν σε εξελιγμένες κοινωνίες. Κεντρίζοντας πόρους σε έναν μικρό αριθμό نسلιάς, οι άνθρωποι αυξάνουν την πιθανότητα κάθε παιδιού να ευδοκιμήσει, δημιουργώντας μια εξελικτική στρατηγική κεντρωμένη στην ποιότητα παρά την ποσότητα.
Συνοψίζοντας, λίγοι οργανισμοί αντιστοιχούν την ανθρώπινη δέσμευση στην ανατροφή περιορισμένου αριθμού παιδιών μέσω μιας από τις μεγαλύτερες παιδικές ηλικίες στο ζωικό βασίλειο.