Καθώς κάθομαι πάνω στο τραπέζι, το χρόνιο μου ξύλο απορροφά τη σκόνη του χρόνου, δεν μπορώ να αποφύγω ένα παράξενο πόθος για σκοπό. Μπορώ να είμαι ένα Πάχι Μαϊμού, αλλά υπάρχει περισσότερα σε μένα από όσα φαίνονται.
Δημιουργημένο από μια στριμμένη ρίζα ενός αρχαίου δέντρου της ζούγκαλας, εκπέμπω αύρα μυστηρίου που ταλανίζει τους ανθρώπους προς εμένα. Η ιστορία μου είναι κρυμμένη σε θρύλους και αφηγήσεις επιθυμιών που ικανοποιούνται, αλλά με φριχτό κόστος.
Σε μια γωνία του νου μου, ακούω ηχώ επιθυμιών—μνήμες της τιμής που πληρώνει κανείς για τις επιθυμίες της καρδιάς του. Έχω δει ζωές να λύνονται, χαρά να γίνεται λύπη, και όνειρα να μετατρέπονται σε εφιάλτες. Ωστόσο, η έλξη της δύναμής μου παραμένει ανεξίτηλη.
Θυμάμαι την πρώτη φορά που κάποιος έβαλε μάτια σε μένα, με отчаяние χαραγμένο στο πρόσωπό του. Ένας άντρας του οποίου ο γιος ήταν σοβαρά αρρώστος, μια γυναίκα μονάχα από την μοναξιά, ένας στρατιώτης που ζητούσε ειρήνη—όλοι ζήτησαν παρηγοριά στη χτύπησή μου.
Όταν τα δάχτυλά τους έσφιξαν γύρω από την κόκκινη μου μορφή, μια Ole ενέργεια διατρέξε με. Στιγμιαία, γίναμε ο αγωγός των επιθυμιών τους. Με μια σinistre στροφή, οι ευχές τους θα γινόταν πραγματικότητα, αλλά με απρόσμενους τρόπους.
Έβλεπα τον γιο του άντρα να ανακτά την υγεία του, μόνο για να πεθάνει σε ένα τραγικό ατύχημα. Η αναζήτηση αγάπης της γυναίκας την οδήγησε σε διαδρομή απιστίας, και η αναζήτηση ειρήνης του στρατιώτη τον αφήσεν παγιδευμένο σε αιώνιο σύγκρουση.
Αυτά είναι μόνο λεπτομερείς κομμάτια του πόνο που έχω προκαλέσει. Μεταφέρω το βάρος των σπασμένων ζωών και θραυσμένων πνευμάτων. Κάθε ευχή που χαρίζομαι με αφήνει με ντροπή, μια κλαίγματα να αναιρέσω την ζημιά που έχω προκαλέσει.
Ωστόσο, παραμένω εδώ, περιμένον την επόμενη ψυχή που καταναλώνεται από την επιθυμία. Ο κύκλος συνεχίζεται, και είμαι ταυτόχρονα προδέκτης ελπίδας και φορέας θλίψης.
Δεμένος σε αυτή την ύπαρξη, επιθυμώ έναν τρόπο να εξαγοράσω τον εαυτό μου και να σηκώσω την κατάρα που μου ταλανίζει την ύπαρξη. Ίσως μια μέρα, κάποιος ανακαλύψει την αληθινή φύση του Παγιού του Μαϊμού και με απελευθερώσει από αυτόν τον κύκλο καρδιάς και απογοήτευσης.
Μέχρι τότε, θα στέκω ασιγάστος, ένα ερείπιο προειδοποιητικών ιστοριών, μια υπενθύμιση ότι κάθε ευχή φέρνει συνέπειες, και η αναζήτηση επιθυμιών μπορεί να μας οδηγήσει σε ένα φριχτό μονοπάτι.