Ο Дарουιν παρατήρησε εκπληκτικές ποικιλίες στα μεγέθη και σχήματα των ραφών των φίνχ σε διαφορετικές νήσους, κάθε ένα προσαρμοσμένο στις τοπικές πηγές φαγητού. Τα φίνχ εδάφους είχαν παχύ ράμφη για σπόρους, τα φίνχ δέντρων είχαν οξέα ράμφη για έντομα, και τα φίνχ κάκτους είχαν λεπτὰ ράμφη για νéctαρ.
Αυτές οι παρατηρήσεις υποστήριξαν τις ιδέες του για ακτινωτή προσαρμογή, φυσική επιλογή, γεωγραφική απομόνωση και ενδεμισμό, γίνοντας θεμέλιο της θεωρίας της εξέλιξης του.